Hernia Diafragmatica

Hernia Diafragmatica

Het middenrif (diafragma) is een dunne spier die zich bevindt tussen borstkas en buikholte. Het zorgt voor de scheiding tussen hart en longen enerzijds en de ingewanden anderzijds.

Bloedvaten, zenuwen en slokdarm zijn de enige structuren die een normaal middenrif mogen oversteken.

Een opening in het diafragma kan soms aangeboren zijn maar veel vaker is een scheur in het middenrif (hernia diafragmatica) een gevolg van trauma. Vooral katten zijn hier erg gevoelig aan. Zelfs stomp trauma, zoals een aanrijding aan de achterpoten, kan door de impact soms resulteren in het doorscheuren van het middenrif.

Vaak schuiven de organen vanuit de buik tot in de borstholte, waardoor het ademen bemoeilijkt wordt. We zien allerlei variaties.  Soms zit enkel een klein stukje lever doorheen het middenrif. Soms zit  de volledige inhoud van de buik (lever, maag, darm,..) in de borstkas.  Enkel de nieren, de blaas en de dikke darm zijn stevig genoeg vastgehecht in de buik zodat ze ter plaatse blijven.

Bij de aangeboren vorm zij er soms ook wat varianten. Zo kan er bijvoorbeeld een opening zijn vanuit het hartzakje (het vlies wat rond het hart zit) tot in de buik, dit wordt peritoneocardiale hernia genoemd.

 

de symptomen

Bij de aangeboren vorm zijn deze soms erg subtiel omdat het dier zich onbewust  heeft aangepast aan de situatie. Denk aan een inspanningsintolerantie, het sneller moe of buiten adem zijn.

Soms zijn de symptomen veel duidelijker. Denk dan aan ademnood, blauwe tong, niet meer kunnen eten (anorexie), vermageren, braken,..  

De symptomen kunnen verschillen naargelang de organen die erbij betrokken zijn.

 

De behandeling

Een hernia diafragmatica kan niet met medicijnen behandeld worden.  Om dit op te lossen is er een chirurgische aanpak nodig. Dit is geen eenvoudige  ingreep.  Vooral de anesthesie moet goed gecontroleerd worden.

Bij een hernia diafragmatica wordt het abdomen (de buik) meestal geopend op de middellijn zoals bij veel standaard ingrepen. Maar vanaf het moment dat de buik geopend wordt, is onmiddellijk ook de borstkas open (doorheen de hernia).  Daardoor verdwijnt ook de onderdruk in de borstkas die nodig is om te kunnen ademen. Het dier kan op dat moment niet meer zelfstandig ademen en moet dus door de dierenarts of een ademhalingstoestel actief beademd worden

De chirurg zoekt eerst de opening. Soms is die groot en duidelijk, maar af en toe is die ook maar klein. Hij zal de buikorganen terug verplaatsen naar de buik, en dan de scheur zo goed mogelijk proberen te dichten. In een groot aantal van de gevallen lukt dat goed. Heel af en toe is het nodig om een meche of een kunststof netje te gebruiken om een te groot defect dicht te krijgen.

Bij een aangeboren hernia is het soms moeilijk om de buik te sluiten omdat deze nog nooit zoveel organen bevat heeft. De buikwand is gewoon te klein om alles erin te krijgen. Dan wordt de buik in meerdere operaties gesloten zodat de buik kan wennen aan de inhoud.

 

Nazorg

Als de organen terug op hun plaats zitten kunnen de longen terug beginnen uitzetten.  Er is nu echter lucht via de buik in de borstkas, naast de longen terecht gekomen. We noemen dit een pneumothorax.  Daarom wordt er naar het einde van de ingreep een thoraxdrain geplaatst. Dit is een kunststof buisje dat met de tip in de borstkas wordt geplaatst doorheen de flank. Hiermee kunnen  we de lucht uit de borstkas zuigen tijdens en na de ingreep.  Zo ontstaat er terug een negatieve druk in de borstkas, waardoor het dier terug zelf kan ademen.

Tijdens de operatie en ook de eerste uren nadien moeten deze patiënten op een intensieve manier gecontroleerd worden.  Onze assistenten waken naast hen.   Eens als de dieren bekomen zijn en zelfstandig ademen, kan de herstelfase beginnen. Vaak gaat dit verrassend vlot en de meeste dieren herstellen 100%.